Książe niezłomny, święty Kazimierzu, Królewski synu i chlubo Ojczyzny, Jesteś jak gwiazda, która zajaśniała Nad naszą ziemią. Żyjąc na świecie, ale nie dla świata, Wybrałeś drogę pokornej miłości Wiedząc, że tylko w Bogu jest wesele I pełnia szczęścia. Jakże jest trudno wzgardzić zaszczytami I w głębi serca pozostać ubogim, Jakże niełatwo wśród młodości pokus Zachować czystość! Naucz nas, Książe, szukać woli Pana I czułą matkę znajdować w Maryi; Ona niech raczy oba twe narody Ogarnąć płaszczem. Módl się za nami, święty Królewiczu, Bo chcemy z Tobą w niebieskiej ojczyźnie Pieśnią wdzięczności wielbić Boga w Trójcy Przez wszystkie wieki. Amen
Św. Kazimierz był synem króla Polski Kazimierza Jagiellończyka. Urodził się w Krakowie w 1458 roku. Odznaczał się szczególną czystością ducha i miłosierdziem względem ubogich. Przy boku ojca brał czynny udział w życiu politycznym. Gorliwy czciciel Eucharystii i Najświętszej Maryi Panny, wiele czasu poświęcał na modlitwę. Po długotrwałej chorobie płuc zmarł w pobliskim Grodnie 4 marca 1484 roku. Pochowany został w Wilnie i tam w katedrze znajdują się Jego relikwie. W 1518 roku po klęsce Rosjan pod Połockiem uznano, że stało się tak dzięki cudownej opiece zmarłego Królewicza. W tym samym roku jego rodzony brat, król Zygmunt I Stary wysłał do Rzymu prośbę o kanonizację królewicza Kazimierza. Na początku roku 1520 papież Leon X wysłał do Polski swojego legata, Zachariasza Ferreriego, który obserwując na miejscu kult Kazimierza, napisał jego pierwszy, oficjalny żywot. W następnym roku papież przekazał biskupowi płockiemu, Erazmowi Ciołkowi bullę kanonizacyjną. Niestety, biskup zmarł we Włoszech, a dokumenty zaginęły. Dopiero w 1602 roku papież Klemens VIII wydał nową bullę i w dwa lata później w katedrze wileńskiej odbyły się uroczystości kanonizacyjne. Kiedy nieco wcześniej otwarto grobowiec Królewicza, znajdujące się tam przez 118 lat ciało świętego pozostawało w stanie nienaruszonym. Z wstawiennictwem św. Kazimierza wiązano kolejne zwycięstwa nad Szwedami (m.in. pod Kockenhausen, pod Białym Kamieniem i pod Kircholmem).
Św. Kazimierz - Patron Aktualny
Należy podkreślić, ze św. Kazimierz jest patronem dnia dzisiejszego. W jego sylwetce odczytujemy cechy bardzo aktualne na nasze czasy. Po pierwsze jest to święty, który łączy narody. Przypomina nam Polskę wielonarodowa i wielowyznaniową, Polskę unijna. Prawie wszystkie rody panujące w Europie są skoligacone z Jagiellonami, a wiec św.. Kazimierz jest im bliski. Po drugie, św.. Kazimierz jest przykładem zdrowej religijności. Mam tu na myśli dwie cechy, które w postawie świętego są szczególnie widoczne: umiłowanie Eucharystii i kult Matki Bożej. Do legendy przeszły już obrazy świętego, jakie przekazała ikonografia: królewicz , w stroju książęcym, klęczy przed drzwiami katedry. Kiedy z okazji kanonizacji otwarto grób królewicza, przy jego głowie znaleziono pergamin z ulubionym hymnem ku czci Matki Bożej: "Omni die dic Mariae...". Tłumaczy się to: "Dnia każdego sław Maryje", ale piękniej jeszcze brzmi tłumaczenie dosłowne: "Każdego dnia powiedz Maryi". Czyż umiłowanie Matki Bożej i karmienie się Eucharystia, nie są wystarczającym argumentem na "polskość" i "posoborowość" religijności królewicza Kazimierza. Na koniec, po trzecie, nasz święty to przykład pracowitości i samowychowania. W dzisiejszych czasach te cechy są tak bardzo potrzebne dla młodzieży. Zdobyć solidne wykształcenie i wymagać od siebie. Historia Polski zna wiele królów o imieniu Kazimierz. Należy podkreślić, że prawie każdy z nich otrzymał przydomek od współczesnych. A wiec: Kazimierz Odnowiciel, Kazimierz Sprawiedliwy, Kazimierz Wielki, Kazimierz Jagiellonczyk oraz Jan Kazimierz, który przeszedł do historii jako autor ślubów oddających Matce Bożej. Ze wszystkich tych pięknych tytułów, najpiękniejszy jaśnieje tytuł "święty", którym może promieniować Kazimierz Królewicz.