{"id":475,"date":"2019-11-07T02:55:26","date_gmt":"2019-11-07T02:55:26","guid":{"rendered":"http:\/\/www.kazimierz.org\/?page_id=475"},"modified":"2019-11-07T03:08:27","modified_gmt":"2019-11-07T03:08:27","slug":"szaty-liturgiczne","status":"publish","type":"page","link":"http:\/\/www.kazimierz.org\/en\/grupy-parafialne\/ministranci\/kurs-ministranta\/szaty-liturgiczne\/","title":{"rendered":"Szaty Liturgiczne"},"content":{"rendered":"\n

Szaty\nministranta<\/a><\/h3>\n\n\n\n
\"\"<\/figure><\/div>\n\n\n\n

Kom\u017ca<\/strong> \u2013 powsta\u0142a ze skr\u00f3cenia alby. Pocz\u0105tkowo u\u017cywano\njej podczas wsp\u00f3lnego odmawiania Liturgii Godzin (brewiarza), a p\u00f3\u017aniej, od XIV\nw. tak\u017ce do innych funkcji liturgicznych, do kt\u00f3rych nie by\u0142a wymagana alba.\nObecnie nie mo\u017cna u\u017cywa\u0107 kom\u017cy zamiast alby, gdy wk\u0142ada si\u0119 ornat czy\ndalmatyk\u0119. Podobnie jak alba oznacza czysto\u015b\u0107. Kom\u017ce w naszej parafii nosz\u0105\nministranci oraz kandydaci na ministrant\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n

Sutanka(rewerenda)\n\u2013 <\/strong>d\u0142uga szata w kolorze\nzgodnym z kolorem ornatu szyta na wz\u00f3r sutanny kap\u0142a\u0144skiej. Sutank\u0119 nosz\u0105 ministranci.\n<\/p>\n\n\n\n

 <\/h3>\n\n\n\n

Szaty wsp\u00f3lne dla diakona, prezbitera i\nbiskupa<\/h3>\n\n\n\n
\"\"<\/figure><\/div>\n\n\n\n

Alba<\/strong> – d\u0142uga, bia\u0142a szata si\u0119gaj\u0105ca kostek z\nd\u0142ugimi r\u0119kawami wywodzi si\u0119 z rzymskiej tuniki. Tradycyjnie wykonywano j\u0105 z\nlnu. Obecnie mo\u017cna u\u017cywa\u0107 tak\u017ce innych bia\u0142ych tkanin. Nazwa \u201ealba\u201d wywodzi si\u0119\nw\u0142a\u015bnie z jej bia\u0142ego koloru. W wiekach \u015brednich ozdabiano j\u0105 koronkami i\nhaftami. Bia\u0142a alba jest symbolem czysto\u015bci duszy b\u0119d\u0105cej w stanie \u0142aski\nu\u015bwi\u0119caj\u0105cej. To symbol wszystkich zbawionych przez Krew Chrystusa i symbol\nczysto\u015bci.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure><\/div>\n\n\n\n

Humera\u0142<\/strong> \u2013 powsta\u0142 ze staro\u017cytnej chusty noszonej na\nramionach i szyi przez ludzi nale\u017c\u0105cych do wy\u017cszych warstw spo\u0142ecznych. W\nliturgii u\u017cywano go dopiero od IX w. Obecnie nie jest cz\u0119\u015bci\u0105 stroju\nobowi\u0105zkow\u0105 i u\u017cywa si\u0119 go w zale\u017cno\u015bci od kroju alby. Ma form\u0119 niewielkiej\nchusty z lnu lub innej tkaniny naturalnej lub syntetycznej, odpowiadaj\u0105cej\npowadze i \u015bwi\u0119to\u015bci liturgii. Symbolicznie humera\u0142 mia\u0142 przedstawia\u0107 chust\u0119,\nkt\u00f3r\u0105 przewi\u0105zano oczy Chrystusowi w czasie Jego M\u0119ki. Natomiast modlitwa,\nkt\u00f3ra towarzyszy\u0142a kiedy\u015b zak\u0142adaniu humera\u0142u widzia\u0142a w nim \u201ehe\u0142m zbawienia\u201d.\nMia\u0142 on strzec kap\u0142ana przed z\u0142ymi my\u015blami i z\u0142ymi s\u0142owami w czasie celebracji\nMszy \u015bwi\u0119tej.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure><\/div>\n\n\n\n

Pasek<\/strong> \u2013 \u0142aci\u0144skie cingulum<\/strong>, jest grubym sznurem\nz fr\u0119dzlami na obu ko\u0144cach, kt\u00f3rymi przepasuje si\u0119 alb\u0119, gdy jest za szeroka\nlub za d\u0142uga. Pasek jest znakiem po\u015bwi\u0119cenia si\u0119 na s\u0142u\u017cb\u0119 Bogu. Symbolicznie\noznacza wstrzemi\u0119\u017aliwo\u015b\u0107 i panowanie nad po\u017c\u0105dliwo\u015bciami cielesnymi. W\n\u015bredniowieczu pasek symbolizowa\u0142 r\u0119cznik, kt\u00f3rym przepasa\u0142 si\u0119 Chrystus,\npodczas gdy obmywa\u0142 swoim uczniom nogi. Inna tradycja widzia\u0142a w nim\nprzedstawienie sznur\u00f3w, kt\u00f3rymi przywi\u0105zano Chrystusa do s\u0142upa w czasie\nbiczowania. <\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure><\/div>\n\n\n\n

Stu\u0142a<\/strong> \u2013 to d\u0142uga i szeroka wst\u0119ga, uszyta z tej samej\ntkaniny co ornat. Jest to odznaczenie wszystkich duchownych, wywodz\u0105ce si\u0119 z\ninsygni\u00f3w cesarskich. Pocz\u0105tkowo u\u017cywano jej tylko w Galii i w Hiszpanii. W\nroku 633 IV Synod w Toledo orzek\u0142, ze stu\u0142a jest odznaczeniem biskupa,\nprezbitera i diakona. Biskup i prezbiter nosz\u0105 stu\u0142\u0119 zawieszon\u0105 na szyi i\nzwisaj\u0105c\u0105 swobodnie z przodu. Diakon natomiast zak\u0142ada stu\u0142\u0119 na kszta\u0142t szarfy\nz lewego ramienia uko\u015bnie do prawego boku. W liturgii stu\u0142a oznacza w\u0142adz\u0119 i\ngodno\u015b\u0107 urz\u0119du kap\u0142a\u0144skiego. Symbolizuje tak\u017ce godno\u015b\u0107 chrze\u015bcija\u0144sk\u0105 i szat\u0119\ngodow\u0105 wszystkich powo\u0142anych do \u017cycia wiecznego w Kr\u00f3lestwie Bo\u017cym.<\/p>\n\n\n\n

Szaty diakona<\/h3>\n\n\n\n
\"\"<\/figure><\/div>\n\n\n\n

Dalmatyka<\/strong> \u2013 w staro\u017cytno\u015bci by\u0142a zaszczytnym i honorowym\nstrojem. Powsta\u0142\u0105 w po\u0142owie II wieku w Dalmacji. Traktowana by\u0142a jako wyj\u0105tkowa\ntunika i senatorska szata. Od czas\u00f3w cesarza Konstantyna, czyli od IV wieku\nnosili j\u0105 papie\u017ce i rzymscy diakoni. Klasycznym strojem liturgicznym diakona\ndalmatyka sta\u0142a si\u0119 w IX wieku. Pocz\u0105tkowo by\u0142a to d\u0142uga i szeroka szata nie\nprzepasana i maj\u0105ca kr\u00f3tkie r\u0119kawy. Potem, podobnie jak ornat uleg\u0142a skr\u00f3ceniu\ni przeci\u0119to j\u0105 z obydwu bok\u00f3w, \u0142\u0105cznie z r\u0119kawami. Pierwotnie by\u0142a koloru\nbia\u0142ego z czerwonymi, pionowymi pasami, biegn\u0105cymi od ramion do do\u0142u, z przodu\ni z ty\u0142u. Od XIII wieku kolor dalmatyki dostosowano do koloru ornatu. Dalmatyka\njest znakiem urz\u0119du diakona i oznacza zaszczyt oraz honor jego pos\u0142ugi\nChrystusowi.<\/p>\n\n\n\n

Szaty kap\u0142ana<\/h3>\n\n\n\n
\"\"<\/figure><\/div>\n\n\n\n

Ornat<\/strong> \u2013\nszata u\u017cywana przy celebracji Mszy \u015bw. Powsta\u0142 ze staro\u017cytnego rzymskiego\np\u0142aszcza, kt\u00f3ry mia\u0142 form\u0119 dzwonow\u0105 z niewielkim otworem na g\u0142ow\u0119 i bez\nr\u0119kaw\u00f3w. Od XIII wieku ornat zwany tak\u017ce planet\u0105 (\u0142ac. Paenula). Zacz\u0119to\nobcina\u0107 z bok\u00f3w, aby nie kr\u0119powa\u0142 ruch\u00f3w r\u0105k w czasie sprawowania czynno\u015bci\nliturgicznych. Natomiast od XVII wieku pozosta\u0142y tylko dwa p\u0142aty materia\u0142u z\nprzodu i z ty\u0142u. W poszczeg\u00f3lnych epokach ornaty ozdabiano bogatymi haftami i\ninnymi zdobieniami. Na plecach kap\u0142ana haftowano znak krzy\u017ca, symbol Ofiary\nKrzy\u017cowej i r\u00f3wnocze\u015bnie symbol ci\u0119\u017caru s\u0142u\u017cby Bo\u017cej. Ornat symbolizuje tak\u017ce\nBo\u017c\u0105 mi\u0142o\u015b\u0107 pokrywaj\u0105c\u0105 grzechy. Dzi\u015b u\u017cywa si\u0119 ornatu obszernego i prostego w\nswojej formie.<\/p>\n\n\n\n

Szaty biskupa<\/h3>\n\n\n\n
\"\"<\/figure><\/div>\n\n\n\n

Mitra<\/strong> \u2013 to uroczyste i liturgiczne nakrycie g\u0142owy biskupa.\nSk\u0142ada si\u0119 z dw\u00f3ch tr\u00f3jk\u0105t\u00f3w po\u0142\u0105czonych opask\u0105, z dwiema wisz\u0105cymi z ty\u0142u\nta\u015bmami. W czasach staro\u017cytnych u\u017cywano mitry jako nakrycia g\u0142owy w poga\u0144skim\nkulcie bogini Kybele i Mitry. W IX i X wieku u\u017cywali jej tylko papie\u017ce, ale\njako stroju nieliturgicznego. Jako liturgiczne nakrycie g\u0142owy mitra wspomniana\njest w XI wieku, a jej powszechne wej\u015bcie do celebracji liturgicznych datuje\nsi\u0119 na wiek XII. Jako str\u00f3j liturgiczny mitra posiada\u0142a r\u00f3\u017cne formy i zdobienia\ni tak np. w okresie baroku biskup m\u00f3g\u0142 u\u017cywa\u0107 w liturgii na przemian a\u017c trzech\nrodzaj\u00f3w mitry w zale\u017cno\u015bci od ozd\u00f3b: mitra pretiosa, auriphyrygiata, simplex.\nObecnie biskup mo\u017ce u\u017cywa\u0107 tylko jednej mitry, ozdobnej albo zwyk\u0142ej w\nzale\u017cno\u015bci od rodzaju celebracji liturgicznej.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure><\/div>\n\n\n\n

Pektora\u0142<\/strong> \u2013 krzy\u017c noszony na sercu. Jest znakiem opieki\nChrystusa, ale te\u017c przypomina najwa\u017cniejsz\u0105 tre\u015b\u0107 tego, do g\u0142oszenia czego\npowo\u0142any jest biskup: Chrystusa i to ukrzy\u017cowanego. Dawniej w biskupich\npektora\u0142ach instalowano relikwie \u015bwi\u0119tych, traktuj\u0105c je jako obron\u0119 przed\nzakusami wrog\u00f3w wiary. Wsp\u00f3\u0142cze\u015bnie zrezygnowano z tego elementu krzy\u017ca\nbiskupiego. Niegdy\u015b noszenie pektora\u0142u by\u0142o oznak\u0105 pobo\u017cno\u015bci. Od XVI wieku\nnoszenie krzy\u017ca na piersi jest obowi\u0105zkiem biskup\u00f3w. Na co dzie\u0144, podczas\nzwyk\u0142ych czynno\u015bci biurowych czy podr\u00f3\u017cy, biskupi cz\u0119sto ubieraj\u0105 zwyk\u0142\u0105,\nczarn\u0105  sutann\u0119 – tak\u0105, jak\u0105 nosi ka\u017cdy\nkap\u0142an.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure><\/div>\n\n\n\n

Pastora\u0142<\/strong> \u2013 laska u\u017cywana przez biskupa w czasie liturgii.\nPastora\u0142, nazywany tak\u017ce baculus, jest najstarszym znakiem si\u0142y i w\u0142adzy. W\nstaro\u017cytno\u015bci laski u\u017cywali pasterze. By\u0142a ona ich znakiem rozpoznawczym. Laska\nmierz\u0105ca od 1,20 do 2 m, zako\u0144czona na g\u00f3rze kul\u0105 lub jak\u0105\u015b symboliczn\u0105 figur\u0105,\nalbo po prostu zakrzywiona by\u0142a wyposa\u017ceniem cz\u0142owieka wolnego. By\u0142a znakiem\nprzewodz\u0105cej i w\u0142adczej pot\u0119gi, a dzi\u0119ki temu i mocy, kt\u00f3ra wspiera i chroni. W\nPi\u015bmie \u015bwi\u0119tym m\u00f3wi si\u0119 o lasce w r\u0119ku Boga (Ps 23, 4), berle w r\u0119kach kr\u00f3la\n(Ps 45, 7) oraz jest ona znakiem mocy prorockiej (2 Krl 4, 29). Moj\u017cesz trzyma\u0142\nw r\u0119kach \u201elask\u0119 Boga\u201d (Wj 4, 20). Sztuka staro\u017cytnego Ko\u015bcio\u0142a cz\u0119sto przedstawia\nChrystusa z lask\u0105 w r\u0119ku. On zwyci\u0119\u017caj\u0105c \u015bmier\u0107 panuje nad ca\u0142ym stworzeniem\njako Pan i W\u0142adca. Chrystus jest Wychowawc\u0105, Pasterzem i Kr\u00f3lem trzymaj\u0105cym w\nswym r\u0119ku lask\u0119, kt\u00f3r\u0105 prowadzi, uzdrawia, ale tak\u017ce i karze. Biskup mo\u017ce\npastora\u0142u u\u017cywa\u0107 we w\u0142asnej diecezji, a poza ni\u0105 jedynie za zgod\u0105 miejscowego\nbiskupa.  <\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure><\/div>\n\n\n\n

Pier\u015bcie\u0144<\/strong> – jako znak w\u0142adzy \u015bwieckiej pojawi\u0142 si\u0119 w\nHiszpanii w VII wieku. Od XI wieku wr\u0119czany jest tak\u017ce biskupom. Niegdy\u015b pe\u0142ni\u0142\non tak\u017ce funkcj\u0119 piecz\u0119ci: odciskany w gor\u0105cym wosku by\u0142 traktowany jak podpis\nw\u0142adcy czy te\u017c biskupa, uwierzytelniaj\u0105cy dokument, pod kt\u00f3rym tak\u0105 piecz\u0119\u0107\nz\u0142o\u017cono. Niegdy\u015b biskupi nosili pier\u015bcienie tylko podczas czynno\u015bci\nliturgicznych. Przepisy z 1984 roku nakazuj\u0105, by biskup nosi\u0142 pier\u015bcie\u0144 zawsze,\ntak\u017ce spe\u0142niaj\u0105c obowi\u0105zki pozaliturgiczne.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure><\/div>\n\n\n\n

Piuska<\/strong> – jest ma\u0142\u0105, okr\u0105g\u0142\u0105 czapeczk\u0105 koloru\nfioletowego, nakrywaj\u0105c\u0105 czubek g\u0142owy biskupa, zar\u00f3wno w czasie sprawowania\nliturgii jak i poza ni\u0105. Na \u015brodku piuski znajduje si\u0119 ma\u0142a p\u0119telka, by \u0142atwiej\nby\u0142o piusk\u0119 zdj\u0105\u0107 z g\u0142owy. Piuska mia\u0142a niegdy\u015b znaczenie praktyczne – chroni\u0142a\nprzed wych\u0142odzeniem i przeci\u0105gami. Dzi\u015b najcz\u0119\u015bciej pozostaje jej jedynie\nfunkcja symboliczna. Oznacza ob\u0142ok Bo\u017cej Obecno\u015bci i Bo\u017cej opieki nad tym,\nkt\u00f3ry j\u0105 nosi. Przywo\u0142uje na pami\u0119\u0107 ob\u0142ok, kt\u00f3ry spocz\u0105\u0142 na Syjonie, gdy kr\u00f3l\nDawid sprowadzi\u0142 Ark\u0119 Przymierza do Jerozolimy (2 Krn 5,13), ob\u0142ok, z kt\u00f3rego\nB\u00f3g m\u00f3wi o Jezusie: \u201eTo jest m\u00f3j syn umi\u0142owany, Jego s\u0142uchajcie\u201d (Mt 7,5), jest\nte\u017c pami\u0105tk\u0105 w\u0142o\u017cenia r\u0105k w obrz\u0119dzie konsekracji i znakiem Ducha Bo\u017cego, moc\u0105\nkt\u00f3rego dokonuje si\u0119 biskupie przepowiadanie. Biskup nosi piusk\u0119 w czasie\nliturgii i poza ni\u0105, cho\u0107 nie jest ona – jak pektora\u0142 i pier\u015bcie\u0144 –\nobowi\u0105zkowym elementem stroju biskupiego. Bez tego nakrycia g\u0142owy biskup\nsprawuje Eucharysti\u0119 – od modlitwy nad darami, do zako\u0144czenia Komunii \u015bw.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure><\/div>\n\n\n\n

Paliusz<\/strong> \u2013 to bia\u0142y we\u0142niany pas, po\u0142\u0105czony ze sob\u0105,\nzwyczajowo o szeroko\u015bci kilku centymetr\u00f3w. Zak\u0142adany na ornat na ramiona i\nopuszczany ko\u0144cami na piersi i plecy. Ozdobiony jest wyszytymi sze\u015bcioma\nczarnymi r\u00f3wnoramiennymi krzy\u017cami, zako\u0144czony czarnymi, jedwabnymi fragmentami.\nNoszony jest wy\u0142\u0105cznie jako element stroju liturgicznego, maj\u0105cy podkre\u015bli\u0107\nfunkcj\u0119 i w\u0142adz\u0119 metropolity w zgromadzeniu oraz jego \u0142\u0105czno\u015b\u0107 ze Stolic\u0105\nApostolsk\u0105. Posiadanie paliusza przez metropolit\u00f3w wymagane jest Kodeksem prawa\nkanonicznego. Metropolita mo\u017ce go nosi\u0107 wy\u0142\u0105cznie we w\u0142asnej diecezji. Papie\u017c\nnatomiast na ca\u0142ym \u015bwiecie. <\/p>\n\n\n\n

Szaty kap\u0142ana poza msz\u0105<\/h3>\n\n\n\n
\"\"<\/figure><\/div>\n\n\n\n

Kapa<\/strong> \u2013 szata liturgiczna zwana nieszpornikiem, u\u017cywana\nprzez kap\u0142ana (w Polsce tak\u017ce diakona) poza msz\u0105 \u015bwi\u0119t\u0105, np. w czasie\nsprawowania sakrament\u00f3w chrztu czy ma\u0142\u017ce\u0144stwa, wsp\u00f3lnotowej Liturgii Godzin,\npogrzeb\u00f3w, nabo\u017ce\u0144stw paraliturgicznych czy procesji z Naj\u015bwi\u0119tszym Sakramentem\n(np. w czasie uroczysto\u015bci Bo\u017cego Cia\u0142a). Jest to rodzaj d\u0142ugiej peleryny\nsi\u0119gaj\u0105cej st\u00f3p, zapinanej pod szyj\u0105. Zak\u0142ada si\u0119 j\u0105 na kom\u017c\u0119 lub alb\u0119 oraz\nstu\u0142\u0119. Jej kolor jest uzale\u017cniony od sprawowanej czynno\u015bci lub koloru oficjum. <\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure><\/div>\n\n\n\n

Welon<\/strong> \u2013 wyraz czci, przede wszystkim jako welon naramienny u\u017cywany przez b\u0142ogos\u0142awi\u0105cego monstrancj\u0105. Ministant mitry i pastora\u0142u tak\u017ce u\u017cywa welonu trzymaj\u0105c insygnia<\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

Kolory liturgiczne<\/h2>\n\n\n\n
Kolor<\/strong><\/td>Znaczenie<\/strong><\/td>Okres liturgiczny<\/strong><\/td><\/tr>
fioletowy
\"\"<\/td>		Pokuta i \u017ba\u0142oba<\/td>Adwent
Wielki Post
Msze \u017ca\u0142obne i pokutne<\/td><\/tr>
zielony
\"\"<\/td>		Nadzieja<\/td>Okres zwyk\u0142y<\/td><\/tr>
czerwony
\"\"<\/td>		Krew, Ogie\u0144 Ducha \u015bw,
M\u0119cze\u0144stwo<\/td>		Niedziela Palmowa
Wielki Pi\u0105tek
Zes\u0142anie Ducha \u015aw.
Msze o m\u0119czennikach<\/td><\/tr>
bia\u0142y
\"\"		Czysto\u015b\u0107 i Rado\u015b\u0107<\/td>Wielkanoc, Bo\u017ce Narodzenie,
\u015awi\u0119ta ku czci Chrystusa i \u015bwi\u0119tych
kt\u00f3rzy nie byli m\u0119czennikami
tak\u017ce w czasie pogrzeby dzieci<\/td><\/tr>
r\u00f3\u017cowy
\"\"		Rado\u015b\u0107 ze
zbli\u017caj\u0105cych si\u0119 \u015bwi\u0105t<\/td>		III Niedziela Adwentu
V Niedziela Wielkiego Postu<\/td><\/tr>
z\u0142oty
\"\"		Kolor uroczysty
Rado\u015b\u0107<\/td>		Mo\u017ce zast\u0105pi\u0107 wszystkie kolory
poza czarnym i fioletowym<\/td><\/tr>
czarny
\"\"		\u017ba\u0142oba i Smutek<\/td>Msze pogrzebowe,
dawniej tak\u017ce w Wielki Pi\u0105tek
Obecnie zast\u0119powany przez
fiolet<\/td><\/tr><\/tbody><\/table>\n\n\n\n

Uwaga: <\/strong>Ministranci dopasowuj\u0105 kolor rewerendy do\nkoloru szat kap\u0142ana. Przy czym do szat czerwonych, bia\u0142ych i z\u0142otych zak\u0142adamy\nczerwone rewerendy. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Szaty ministranta Kom\u017ca \u2013 powsta\u0142a ze skr\u00f3cenia alby. Pocz\u0105tkowo u\u017cywano jej podczas wsp\u00f3lnego odmawiania Liturgii Godzin (brewiarza), a p\u00f3\u017aniej, od XIV w. tak\u017ce do innych […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"parent":445,"menu_order":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","template":"","meta":{"footnotes":""},"class_list":["post-475","page","type-page","status-publish","hentry"],"_links":{"self":[{"href":"http:\/\/www.kazimierz.org\/en\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/475","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"http:\/\/www.kazimierz.org\/en\/wp-json\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"http:\/\/www.kazimierz.org\/en\/wp-json\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/www.kazimierz.org\/en\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/www.kazimierz.org\/en\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=475"}],"version-history":[{"count":8,"href":"http:\/\/www.kazimierz.org\/en\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/475\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":505,"href":"http:\/\/www.kazimierz.org\/en\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/475\/revisions\/505"}],"up":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/www.kazimierz.org\/en\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/445"}],"wp:attachment":[{"href":"http:\/\/www.kazimierz.org\/en\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=475"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}